Czuję samotność.
Kurewską samotność,której od dawna nie odczuwałam . To taki kurewski ból wewnątrz,gdzieś pomiędzy sercem a żebrami. Kuje,boli i wygina mi ciało tak bardzo,iż padam na ziemię i wyginam się niczym kot.
Wymiotuje. Żółto-biała flegma owija moje usta. Jest śmierdząca i czuję wstyd.
Znów nienawidzę siebie.
Może nie powinnam naiwnie wierzyć w pozorne szczęście swojego istnienia.Może szczęście po prostu mi się nie należy.
Straciłam nadzieję.
Proszę pozwól mi odejść w wieczną odchłań rozpaczy.
Rozpierdala mi się umysł. Rozpierdala mi się życie.
Rozpierdala mi się serce.
To już chyba koniec całego pierdolonego syfu mojego istnienia.
Tracę oddech
Tracę życie.
Tracę